Het boeiende aan mijn werk is dat elke coachee en elke coachvraag anders is. Daarom is ieder traject maatwerk.

Hoe werk ik?

Zodra de vraag helder is maken we de stap van binnen aan tafel naar buiten om oefeningen te doen. Dat is vaak ook het moment dat mijn co-coach hond Famke erbij komt. Haar aanwezigheid en het doen van oefeningen met haar kunnen een onderdeel van de coachsessie zijn. Hieronder kan je lezen hoe dat in zijn werk gaat.

Praktijkverhalen loopbaancoaching

ZZP-er 40 jaar: Kiezen tussen een vaste baan of mijn vertrouwde ZZP bestaan?

De coachee is al geruime tijd werkzaam als zzp-er. Het werk bevalt haar goed maar ze merkt dat twee vraagstukken steeds terugkomen. 1)Ze mist collega’s waarmee ze kan overleggen. 2) Ze vind het moeilijk om nieuwe opdrachten te verwerven op gebieden waar ze minder kennis en ervaring in heeft. Ze wordt benaderd voor een interessante vaste baan bij een opdrachtgever. De vraag waar ze mee bij mij komt is of ze de vaste baan wil accepteren of dat ze zzp-er wil blijven en wil werken aan haar 2 vraagstukken. Het opstellen van een lijst met plussen en minnen schept onvoldoende duidelijkheid dus wat nu? We verhuizen de sessie van binnen naar buiten en co-coach Famke komt erbij.
Ik vraag haar twee oefeningen te doen. De eerste oefening wordt de tunnel. Die staat symbool voor het bestaan als zzp-er. De tweede oefening wordt een slalom lopen. Deze staat symbool voor de vaste baan. De oefening om co-coach Famke door de tunnel te leiden verloopt vloeiend. Famke snapt de aanwijzingen en loopt zonder twijfel in 1 keer door de tunnel en biedt aan het einde de losgelaten riem weer aan. De oefening om met co-coach Famke een slalom te lopen gaat rommelig, uit de pas en zonder in contact te zijn met elkaar. Het gesprek dat volgt is verhelderend. Hoe vind de coachee zelf dat de oefeningen zijn verlopen? Waarom verliep de ene oefening zo soepel en kostte de ander meer moeite? Ik vraag haar; probeer eens hardop te denken? Met welk idee ben je begonnen? Met welk gevoel? En hoe is dat nu? De coachee voelt zich na afloop in staat een passende keuze te maken en verdere vervolgstappen te bepalen.

“Door deze ervaring was ik staat om weer te voelen in plaats van te denken over mijn eigen coachvraag”

Onderwijsassistent, 42 jaar: Waar ben ik eigenlijk echt goed in?

In dit praktijkverhaal staat de behoefte aan zelfinzicht centraal. De coachee komt bij mij met de behoefte meer zicht te willen krijgen op haar kwaliteiten. En de vraag hoe ze deze kwaliteit vervolgens beter in kan zetten op haar werk. Een van de sessies hebben we besteed aan het invullen van het kernkwadrant. Dit model van Ofman geeft je niet alleen inzicht in je kwaliteiten, maar ook in je valkuil, je allergie en je uitdaging. Na het invullen van het kwadrant vervolgen we de sessie buiten. Co-coach Famke komt mee en heeft een vrije rol. Dat wil zeggen de hond kiest op dat moment zelf hoe en wanneer ze een bijdrage wil leveren. Mijn werkwijze is om het ingevulde kernkwadrant op de grond te tekenen, zodat de coachee het kan bewandelen en ervaren hoe het is voor haar op de verschillende plekken. Famke in haar vrije rol geeft de coachee steun op een moeilijk moment door naast haar te gaan zitten. Een mooi gesprek volgt over moeilijke situaties als ze teveel van haar kwaliteit inzet dit er toe leidt dat ze in haar valkuil stapt. Famke gaat zelfs met het uitgekozen kaartje op pad wat haar in 1 keer brengt bij de volgende stappen in het model van Ofman, haar allergie en daarmee bij haar uitdaging om meer te gaan experimenteren.

“Het moment dat Famke met het kaartje waarop mijn valkuil stond, aan de wandel ging werd ineens alles duidelijk. Ik kreeg hierdoor zicht op mijn patroon van handelen”

Projectmedewerker 38 jaar: Waarom krijg ik geen energie meer van mijn werk?

De coachee komt bij mij met de zorg dat ze weinig energie meer haalt uit haar werk als projectmedewerker. In het coachgesprek dat volgt komt ze erachter dat ze steeds meer taken krijgt toe bedeeld die ze wel goed kan maar eigenlijk niet leuk vindt. Om te voelen wat er voor haar moet veranderen vraag ik haar een oefening te doen om haar zintuigen te prikkelen. Op blote voeten, over verschillende ondergronden lopen en voelen. Wat voelt prettig? Wat niet en waarom? De bak met kleine steentjes voelt echt vervelend, te harde prikkels. Ik vraag haar nogmaals of ze een keer die ervaring wil aangaan. En zonder twijfel stapt ze in de bak met harde steentjes en blijft daar staan. Ik vraag haar vervolgens met Famke contact te maken en haar over de verschillende ondergronden te leiden. Famke, ondanks dat ze een labrador is, loopt niet graag door een bak met water. Dus ook dit keer niet. Ik vraag de coachee wat haar opvalt aan Famke. De vastberadenheid om die waterbak over te slaan is het antwoord. Met de vraag aan haar heb je zelf overwogen om nee te zeggen toen ik je de 2e keer vroeg om op akelige steentjes te gaan staan, ging er een lichtje branden.

“Ik dacht altijd dat ik best wel goed ‘nee’ kon zeggen maar door deze ervaring realiseerde ik mij dat ik het in werksituaties eigenlijk moeilijk vind omdat ik dacht daarmee de samenwerking op het spel te zetten”

Praktijkverhalen coaching angst voor honden

Politieagent 33 jaar: Ik heb een beroep waar ik bij mensen thuis kom en mijn angst voor honden vormt een serieuze belemmering

Als je een beroep hebt waarbij je bij mensen thuis komt, is het hebben van angst voor honden een serieuze belemmering. Dat is dan ook de reden dat de betreffende politieagent zich bij mij meldt. Zijn angst is ontstaan na een heftig bijt incident tijdens werktijd. Van totaal en bovengemiddeld zonder angst voor honden in 1 klap angstig als er maar onverwacht een hond in de buurt komt. De eerste stappen die we zetten in dit traject zijn sessies over hondentaal en lichaamstaal. De enorme leergierige houding maakt dat hij met sprongen vooruit gaat. Vervolgstappen bestaan uit confrontaties (exposures) met vergelijkbare rassen als waarmee het incident heeft plaatsgevonden. Deze sessies zorgen voor inzicht in eigen handelen en daarbij behorende lichamelijke reacties. Het vak van politieman vraagt vaak om een stap vooruit doen, als eerste handelen voordat er voor je gehandeld wordt. Die kracht heeft hij ook altijd ingezet bij honden die in buurt komen. Door zijn angst ontstaat er logischerwijs behoefte aan controle waardoor hij de honden juist ging roepen en aan halen. Zijn kracht werd in dit geval zijn valkuil. Het leren dat juist niets te doen en te laten, deed de angst zakken”

“Door jou aanpak en uitleg is de emotionele lading(angst) minder geworden en de ratio toegenomen. Door het inzicht in hondengedrag heb ik nu meer tools om de situatie onder controle te krijgen en te houden”

Moeder van zoontje van 3 jaar: Ik ben al mijn hele leven bang voor honden, ik wil echt niet dat mijn zoontje dat van mij overneemt

Een moeder met een zoontje van 3 jaar komt bij mij in praktijk met het volgende verhaal. Ze is al een groot deel van haar leven bang voor honden. Ze is in haar jeugd getuige geweest van een heftig bijtincident bij haar jongere broertje. Gevolg is dat ze alle plekken met honden vermijdt zoals het strand, het bos, verjaardagen, familiebezoeken etc. Ze vertelt dat ze voortdurend bezig is de omgeving te scannen of er geen honden in de buurt zijn. Een vermoeiende bezigheid, zoals ze zelf aangeeft. Door de geboorte van haar zoon is ze zich gaan realiseren dat haar angst snel is doorgegeven. Voor haar een reden om haar eigen angst in de ogen te willen kijken. We starten het traject met sessies over waar in haar lijf ze de angst voelt en wat er nodig is om weer te kunnen herstellen. Een ander belangrijk onderdeel is kennis over hondentaal en de interactie tussen mensen en honden. Op het moment dat ze er toe is volgt de eerste exposure met Famke. En daar zetten we nu iedere sessie een stap in.

“Laura stelt je gerust, legt het gedrag van honden goed uit en geeft je inzicht in je eigen gedrag. Ik wist niet dat honden je zo goed kunnen aanvoelen.
Stap voor stap werd ik door Laura begeleidt naar de ontmoeting van Famke. Ik zag er heel erg tegen op om Famke te ontmoeten, maar door de juiste begeleiding ging het heel erg goed. Stapje voor stapje verder en dat zorgt voor steeds meer vertrouwen en blijheid over de stappen die gezet zijn.”

Kind 7 jaar: En toen stak ze zomaar over, zonder te kijken omdat er een hond aan kwam.

Tijdens het intake gesprek vertelt het 7 jarige meisje dat honden gewoon eng zijn! Op de vraag als ze de baas van wereld zou zijn en zij zou bepalen of honden mogen blijven of niet, antwoord ze dat ze wel mogen blijven maar niet in de buurt. Haar ouders maken zich vooral zorgen dat deze angst haar belemmert om buiten te spelen of bij een vriendinnetje te gaan spelen met een hond. De reden waarom ze hier nu zit is dat de angst voor honden haar in gevaarlijke situaties brengt. Zo steekt ze plotseling de straat over, zonder te kijken, als ze een hond ziet. De eerste sessies in dit traject zijn zonder co-coach hond Famke. Ze bestaan uit het in kaart brengen van de angst en het gevoel in het lijf beschrijven. Dit doen we door middel van knutselen, tekenen en spelletjes. Ook het oefenen van rustig ademhalen en stevig staan is een belangrijk terugkerend onderdeel. Hierdoor groeit haar vertrouwen in zichzelf en in mij als hondeneigenaar. Stap voor stap op haar tempo werken we toe naar de eerste contacten (exposures) met Famke. De eerste keer dat ze Famke ziet blijft ze achter het raam veilig naast haar moeder staan met de deuren op slot. Terwijl ik met Famke puzzeltjes doe vraag ik haar, ons van achter het raam te observeren zodat ze me later kan vertellen wat haar is opgevallen aan Famke. Zo leert ze in kleine stapjes anders naar de hond te kijken. Vanuit hier bouwen we het contact op. Eerst op grote afstand die stapje voor stapje kleiner word. Het is hard werken, 4 stappen vooruit de ene week kan zo maar 2 stappen terug zijn in de andere week. De ene sessie voel je je soms ook moediger dan andere. De ommezwaai in het traject komt door te oefenen samen met pappa, ook geen liefhebber van honden. Want wie kan er nu een beter voorbeeld zijn dan je vader of moeder dat je angst voor honden kan verdwijnen.

‘Om niet meer bang te hoeven zijn moet je veel oefenen. Dat hebben we gedaan en ik ben aan Famke gewend. Nu wil ik nog leren omgaan met vreemde honden”